អក្សរសិល្ប៍មានប្រាំទម្រង់គឺ៖
- សន្ទស្សន៍អក្សរសិល្ប៍ៈ ជាស្នាដៃសម្រាប់បង្ហាញរៀបរាប់រួមមានបីបែបគឺ ៖
- ពណ៌នាកថាៈ ជាអត្ថបទដែលពណ៌នាអំពីមនុស្ស សត្វ វត្ថុ ខ្យល់ព្យុះ ភ្លើងឆេះ ការធ្វើបុណ្យ ការធ្វើដំណើរ។
- និទានកថាៈ ជាអត្ថបទដែលរៀបរាប់ពីអនុស្សាវរីយ៍ ការផ្សងព្រេង ការប្រយុទ្ធ ។
- សារកថាៈ ជាអត្ថបទដែលមានលក្ខណៈជាសំបុត្រឆ្លើយឆ្លង ក្នុងបំណងលាតត្រដាងពីបញ្ហាអ្វីមួយ។
- ប្រលោមអក្សរសិល្ប៍ៈ ជាស្នាដៃសម្រាប់បង្ហាញពីវិបត្តិទំនាស់របស់មនុស្ស ប្រលោមមនុស្សឲ្យរំភើប ញាប់ញ័រ រួមមានបីបែបគឺ ៖
- ព្រេងកថាៈ ជារឿងប្រឌិត ឈ្លោះប្រកែក ប្រចណ្ឌ ការទូន្មានអប់រំ ។
- វីរកថាៈ ជារឿងដែលបង្ហាញពីវីរជន ដែលតស៊ូ ក្លាហាន ។
- នវកថាៈ ជារឿងក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីៗក្នុងជីវភាពសង្គម។
- នាដកអក្សរសិល្ប៍ៈ ជាស្នាដៃសម្រាប់យកទៅលេងល្ខោន រួមមានបីបែបគឺ ៖
- នាដ្យកថាៈ ជារឿងល្ខោនដែលបង្ហាញពីវិបត្តិទំនាស់របស់មនុស្ស ក្នុងសម័យណាមួយធ្វើជាប្រធានរឿង។
- ហាសកថាៈ ជារឿងល្ខោនដែលបង្ហាញពីសកម្មភាពរីករាយ សប្បាយ កំប្លែង សើច។
- ទារុណកថាៈ ជារឿងល្ខោនដែលបង្ហាញពីសកម្មភាពវឹកវរ កម្សត់ ធ្វើឲ្យអ្នកអាន អ្នកស្ដាប់រន្ធត់ញាប់ញ័រ អាណិតតួអង្គ។
- ឧបទេសអក្សរសិល្ប៍ៈ ជាស្នាដៃសម្រាប់ទូន្មានប្រដៅ រួមមានបួនបែបគឺ ៖
- សុភាសិតកថាៈ ជាកម្រងពាក្យពេចន៍ទូន្មាន អប់រំ ឲ្យពិចារណាច្បាប់ផ្សេងៗ ការអប់រំឲ្យដើរផ្លូវត្រូវ ចៀសវាងផ្លូវអាក្រក់។ ឧ៖ ចេះពីរៀន មានពីរៀនរក។
- ទូន្មានកថាៈ ជាច្បាប់ណែនាំប្រជាជនឱ្យដើរក្នុងផ្លូវត្រូវ ផ្លូវល្អ។ ឧ៖ ច្បាប់ក្រម ។
- ល្បើកកថាៈ ជារឿងដែលលើកយកតួអង្គសត្វ រុក្ខជាតិ មកតំណាងមនុស្ស។ ឧ ៖រៃ និង ស្រមោច។
- សុន្ទរកថាៈ ជាអត្ថបទសម្រាប់ថ្លែងក្នុងពិធីសម្ពោធ ពិធីបញ្ចប់ការងារ សន្និបាត សិក្ខាសាលា។
- ទិដ្ឋិអក្សរសិល្ប៍ៈ ជាស្នាដៃបែបអត្ថាធិប្បាយ ការបញ្ចេញយោបល់។ ការរិះគន់អក្សរសិល្ប៍រួមមានបីបែបគឺ ៖
- អត្ថាធិប្បាយកថាៈ ជាការអត្ថាធិប្បាយពីសុភាសិត គំនិត សម្ដីអ្នកនិពន្ធ ។
- សិក្សាកថាៈ ជាការលើកយកជីវប្រវត្តិ ស្នាដៃ គំនិតអ្នកនិពន្ធ មកសិក្សា។
- អក្សរសិល្ប៍កថាៈ ជាអត្ថបទអំណាន សរសេរតាមអាន ឬអត្ថបទដកស្រង់ណាមួយ។
